IncotermsMet de bedoeling geschillen tussen handelaars van verschillende landen te vermijden, besliste de Internationale Chamber of Commerce (ICC) in 1936 aan negen veel gebruikte leveringsvoorwaarden een éénduidige betekenis te geven. Deze leveringsvoorwaarden werden internationaal aangeduid als: International Commercial Terms, ofwel Incoterms 1936. Het doel van de Incoterms is te voorzien in een aantal internationaal uniforme en ondubbelzinnige regels ter verklaring van de meest gebruikte termen in het internationale handelsverkeer. Dit ter vereenvoudiging van het internationale handelsverkeer. De ICC benadrukt de geest van de Incoterms: het aantonen van de wederzijds overeengekomen verplichtingen van de verkoper en de koper. De Incoterms zijn geen wettelijke voorschriften en zijn alleen maar geldig als in het verkoopcontract naar wordt verwezen. De partijen beslissen dus vrijwillig of ze in hun overeenkomsten de Incoterms gebruiken. Als ze opgenomen worden, zijn ze wel bindend. De Incoterms pogen een drietal aspecten van een internationale koop te regelen:
- Wie organiseert het vervoer? - Wie sluit de verzekering af? - Wie vervult de douaneformaliteiten? De Incoterms regelen niets over de eigendomsoverdracht.Die blijft onderworpen aan nationale wettelijke bepalingen, die verschillen van land tot land. Evenmin regelen ze de betaling. Ze hebben alleen betrekking op de relatie tussen de verkoper en de koper en niet op de relatie met de expediteur, de vervoerder, enzovoort.. Een nieuwe herziening van de Incoterms werd in 2010 afgerond en is van toepassing vanaf 1 januari 2011. Het is aan te raden bij het gebruik van de Incoterms in de verkoopsovereenkomsten bij voorkeur de Engelse term te gebruiken en er altijd, om alle misverstanden te vermijden, bij te vermelden dat de Incoterms 2010 van toepassing zijn. |
“ETSG Points the Way”
